Τετάρτη, 12 Δεκέμβριος 2018 18:10

Στα Μαρκάτα της Πυλάρου, την εποχή των μυρμηγκιών

ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ


Η παγκοσμιοποίηση των πάντων μίκρυνε τον κόσμο μας, έκανε τις αποστάσεις μηδαμινές, ξεσκέπασε τους προφήτες και ταχυδακτυλουργούς, αύξησε τις αμφιβολίες άνοιξε τις πόρτες σε άλλους πολιτισμούς και κουλτούρες,, κάθε συμβάν παλαιότερα ξεκίναγε σα μερμήγκι μέχρι να φθάσει σ’ εμάς γινόταν ελέφαντας. Έτσι εξηγούνται τα τόσα πολλά θαυματουργά ταμπού και πιστεύω του σήμερα, που έχουν τις ρίζες τους πριν από χιλιάδες χρόνια περίπου. Είδωλα με υπερφυσικές δυνάμεις τα οποία ασκούν μια κάποια επιρροή στους σημερινούς ανθρώπους, οι οποίοι γονυπετούν.

Μια φορά κι ένα καιρό, σ’ ένα ορεινό χωριό της Κεφαλονιάς τα Μαρκάτα της Πυλάρου, την εποχή των μυρμηγκιών τότε που η παιδική αθωότητα διαμορφωνόταν μέσα από προσευχές και ολονύκτιες λειτουργίες, οι άνθρωποι έκαναν γονυπετείς μετάνοιες, με σταυρούς μέχρι τον αστράγαλο. Τα παιδιά πήγαιναν στις εκκλησίες να μεταλάβουν να κάνουν χρυσό δόντι, οι άγιοι έκαναν θαύματα, οι γριούλες μάγισσες έδιναν συνταγές για κάθε αρρώστια, με βότανα και δίαιτα, ακόμα και για την βεντερούγα να τρως μόνο αρσενικά ψάρια, ενώ πίστευαν ότι ο Άϊ Βασίλης πραγματικά κατέβαινε από την καμινάδα, αποβραδίς έβαζαν τα παπούτσια τους πάνω στο τζάκι για τα δώρα τους, τα οποία ήταν, όταν ήταν ένα απλό μπαλονάκι.
Τότε που έλεγαν τα κάλαντα, και τους έκαναν μποναμά οι μεγαλύτεροί τους, τότε που πίστευαν ότι τα νεογέννητα τα χαρίζει ο Θεός.

Ήταν η εποχή που είχε σταματήσει η επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο, που οι παπάδες έκαναν λιτανείες παρακαλώντας την Παναγία να βρέξει, τότε που υπήρχε μόνο ένα φέρετρο για όλους το της εκκλησίας. Ήταν η εποχή όπου γεννηθήκαμε όπου ακόμα δεν είχε κάνει την παρουσία του ο ηλεκτρισμός, που το χωριό ολόκληρο ζούσε στους κτύπους της καμπάνας.
Τότε που μετρούσαν την απόσταση του ήλιου απ’ τον ορίζοντα με την οργιά, που δεν υπήρχε ρολόι, γραπτός τύπος, βιβλίο, περιοδικό, εφημερίδα, ούτε μελάνι παρά μόνο το από φύλλα παπαρούνας. Ήταν εποχή που πίστευαν ότι ήταν ντροπή να υπάρχει τουαλέτα μέσα σε σπίτι, τότε που το αγγειό το έκρυβαν κάτω απ’ το κρεβάτι, ή σε ειδικό συρτάρι στο κομοδίνο, τότε που πίστευαν σε νεράιδες, οι οποίες μαζευόταν έξω απ’ το παράθυρο του νεογέννητου να του δώσουν τις χάριτες, αυτού που το είχαν με φασκιές δεμένο σαν μούμια του Φαραώ, τότε που οι καλικάντζαροι ανέβαιναν στα κεραμίδια κάνοντας θόρυβο στη σιγαλιά της νύχτας, σα να μας ειδοποιούσαν ότι Χριστούγεννα ερχόταν.

Τότε που η λαλιά κάθε πουλιού είχε μια προφητική ερμηνεία, πένθιμη ή χαρούμενη, τότε που πρόβλεπαν τον αυριανό καιρό από τα σύννεφα και το φεγγάρι μα και από το πώς πετούν τα πουλιά, τότε που πρόλεγαν τα μελλούμενα από το αλύχτισμα του σκύλου, ακόμα και τον σεισμό, τότε που για κάθε φυσικό φαινόμενο υπήρχε και μια ερμηνεία. Ήταν τότε που τα συμβάντα στον κόσμο βάδιζαν σύμφωνα με τις προφητείες του Αγαθάγγελου, έτσι έλεγαν οι γεροντότεροι, αυτοί που ήξεραν λίγα κολλυβογράμματα.

Άρα, πότε ήταν πιο ευτυχισμένοι οι άνθρωποι, τότε στην απομόνωση τους, που ίσχυε το «Μακάριοι οι φτωχοί τω πνεύματι» ή σήμερα που τα πάντα βαίνουν προς παγκοσμιοποίηση, όταν για κάθε πράγμα που υπάρχει αμφιβολία, ζητείται εξήγηση, έρευνα, αποδείξεις; Μέσω των κινητών τηλεφώνων, αυτών που μεταμορφώνουν τους ανθρώπους σε μουγκούς, λες και δεν χρειάζονται την ζεστασιά ενός διαλόγου, μιας τρυφερής φωνής...

Γαβριήλ Παναγιωσούλης