Παρασκευή, 20 Ιούλιος 2018 11:54

Οι παρόλες μιας άλλης εποχής..... για όσους καταλαβαίνουν Κεφαλονίτικα

Ετούτη η νήσος μάτια μου είναι γκράντε νριβίλι και με έχει αποκουρλάνει και μαδά κάμω ούλη μέρα νιέντε άλλο από το να σκαρφίζομαι, ετούτες τσι μπελάτες τση..

Βεραμέντε κι όθε πρεβατείς αηπανωθέ τση, ούλα νία μπελέτσα είναι, όπου σου πετάει τα μυαλά...Ένανε χειμώνα ολάκερόνε τερμινάρεις όπως τι  και δέεσαι να κάμει ο αφέντης ο Αγ. Γεράσιμος να αριβάρεις στη νήσο, να θαραπαΐστείς ούλα εφκείνα που βάνεις με το ντόνιο σου, λίες μόνε τζορνάτες όπου κοζάρεις να ρεντέψεις όθε μπορείς..

Σε φιέστες,τσι παραλίες, τσι εκκλησιές,τσου κολέΐδες που ασπετάρουν να κάμετε ούλες τσι κουρλαμάδες, να τσουρλάρετε και να μπαλάρετε, να καντάρετε αηκάτου από το Φεγγάρι, το μπλέ κολόρο του τσέλου, να σαρτένετε μέσαθε σε θάλασσες γιομάτες κολόρα όπου σου κόβουν την ανάκαρα...

Λες πως κουμουδάροντε με τα μελιώρα κολόρα για εσέ, για να σε απαντήσουν και γιομάτος από ευτυχία σπλομανάς και γένεσαι όπως το μιτσό παιδί που σκρεμιδεύει με τσι ώρες απάς στη κόστα και μέσαθε σε εφκειό το βελέσι τση θάλασσας, πότα τσελεστέ και πότα ούλα τα κολόρα του πράσινου και του μπλέ σα να ριπιστήκανε ούλες οι μπογιές ένα καιρό....

Και όσο οι ώρες και τα μινούτα περνούνε και ελόου σου ζείς τσι πούλιο μπέλλα τζορνάτες του παραθερισμού σου και σπαβενταρισμένος τιράς το χρόνονε που δε σε δικάει και ηθέλεις πουλιότερες τζορνάτες να παλουκοθείς έδεπα σε ετούτονε το τόπο και να μη λαγκέψεις πόντο, μήτε μινούτο...! Να εμπόργιες να θρονιαστείς αηκάτου από τη περγουλιά όπου σε άξαινε κόντι στη νόνα κ στο νόνο σου τσιμπολοώντας τσιμπίμπο με χάχανα , γλυκές παρόλες και σου βάσταξε κομπανία μίσιαμε να συνέρτεις από το μπούρμπουλα του γιόματος η μπονόρα μπονόρα τσουρλάροντας νία μπουρικιά καφέ ρουγουλιά, ρουγουλιά, σκαρφίζοντας πατέντες και ονείρατα για μπέλλα αμομέντα γιομάτα αλεγκρία και σουπρίσες...

Αφόντες διαόμισες τσι ημέρες ούλες νία νία με γελούτσια, παρόλες και κομπανίες γουστέβελες που σε φύλεψαν αμομέντα όπου θε να σου μείνουνε αλησμόνιτα, γλέπεις εφκείνη την ώρα όπου κοντοζυγώνει και σου πονεί, η ώρα όπου το Παπόρο ασπετάρει να σε πάρει και νογάς πως σε βρίσκει νία φουμάδα , πρεμούλα πως θε να φύεις από ετούτονε το Παράδεισο όπου ούλες ετούτες τσι ημέρες βαρθαλώνιζες αβέρτα άηρα και κάηρα , με τσου νεφταλμούς σου γιομάτους γουιδιμέντο για ούλα ετούτα που σε τράταρε ο τόπος σου...

Και τώρα με τσους παλμούς τση καρδιάς να μπαλάρουνε κουρλά, μαδά γεντάς να φύεις από ετούτονε το τόπο και να αφήκεις πίσωθε σου όσα γούδερες...Οι νεφθαλμοί σου γιομίζουνε και τα κλαούνια κυλούνε, εδέτσι, μάνι μάνι, μήτε που το αμπατάρεις....!

Τώρα απάς στο Παπόρο θαμπουλίζεις τη νήσο σου κ στέκεις σούζο σούμπιτος όπως χάπατο.... και μέσαθε σου τρώεσαι , αν θε να σε αξιώσει ο άγιος σου, να ματάρθεις πάλε.........Καπακίζωντας λάου λάου, Αντίο Κεφαλονιά μου.

Σταματία Βιτσεντζάτου